Sevan Nişanyan 11 Kasım 2009 tarihli Taraf Gazetesindeki köşesinde, Cumhuriyet’in 86. yılı nedeniyle kaleme aldığı Gençliğe Hitabe başlıklı yazısının ardından kendisine gelen mailleri yayınladı. Ağza alınmaz hakaretler, küfürler, ölüm tehditleriyle dolu mailler. Peki ama ne yazmıştı da bu kadar insanı kızdırmıştı?

“Seksenaltı yıl yeter” diyerek başladığı yazısına “Kan-vatan-düşman’dan ötesine aklı ermeyen bir dil bu ülkeyi bunca yıl esir etti. Artık yeni şeyler düşünmenin vaktidir” diyerek bu edebiyatın zirvesi olarak gördüğü “Gençliğe Hitabe”yi yeniden kaleme almış, ve Türk Gençliğine birinci vazifesinin “insan olmak” olduğunu öğütleyen, insani erdemleri öven bir yazı yazmıştı. Gayet samimi duygularla donanmış bir yazı.

Fakat Cumhuriyetin tornasından geçmiş, tek bir kalıp baz alınarak işlenmiş, faşist, ezberci, düşünebilmek için kendisine akıl verecek insanlara muhtaç, güdülmeden yaşayamayan, konuşmak yerine “paykıran” ve böylece cesur, cabbar ve kudretli görüneceğini zanneden Ogün Smast bozması-hayranı “Türk İstikbalinin Evlatları” aldıkları ezberci eğitimin haricinde bünyelerinin karşılaştığı bu “farklılık“ı hazmedemeyip mide bulantılarını kin şeklinde kuşmuşlar ki bu da Sevan Nişanyan’ın ne kadar haklı olduğunu gösterir. Doğru ya Hırant Dink öldürüldüğünde ağlayanlar olduğu gibi alkış tutanlar da vardı. Doğru ya Onur Öymen gibi bir milletvekili çıkıp meclis kürsüsünde açılımı Demokratik Açılım’ı eleştirirken “varsın analar ağlasın, Dersim’de de ağlamışlardı” gibi haddini bilmez aşağılık bir cümle kurarak katledilen 90 bin Kürt’ün kanından nemalanmak için kepazeleşiyordu.

İster Birinci Cumhuriyet deyin, ister oligarşi, isterse Kemalizm. Adını ne olursa olsun yanlışlarla dolu, kendi söylediğine kendisi bile zor inanan, dört tarafı düşmanlarla çevrili, eli sürekli tetikte olan, her metrekaresi yıkılamaz “tabu“larla bezenmiş devrin sonu gelmiştir. Devir “kan“a değil “insanlık” ve “erdem“e değer verme devridir.