Erivan’a (Yerevan) indiğimizde bizi Aşot isminde, aksanlı Türkçe konuşan sevimli bir adam karşıladı. Otele doğru giderken sordum “Ararat buradan görünüyor mu” diye. “Sabah görürsün” dedi. Ertesi gün odamın penceresinden dışarı bakınca hayretler içerisinde Ararat’ı (Ağrı Dağı) görüyorum. Erivan’a bu kadar yakın olacağını tahmin etmemiştim doğrusu.

Ararat’ın Ermeniler için ne kadar önemli bir simge olduğunu hemen otelin karşısındaki meşhur Ararat Konyak Fabrikası’nı görünce anlar gibi oluyorum. Şehrin hemen her yerinde Ararat yazısı görmeniz mümkün. Ararat aslında, Büyük Ağrı ve Küçük Ağrı dağlarının (Sis ve Masis) ikisine birden verdikleri isim. Şehre hakim bir tepede devasa elinde kılıcıyla Ermeni Ana (Armenian Mama) heykeli Ararat’a dönük bir vaziyette durmakta. Heykelin yanındaki hurda tank ve uçaksavarlar yine Ararat’a (bana Türkiye’ye gibi geldi) dönük vaziyette. Tabi garip geldi. Soruyorum “neden Türkiyeye dönük” diye. Aşot gülümsüyor “merak etme, iki tane hurdayla size zarar veremeyiz” Birlikte gülüyoruz.

Ermeniler çok sıcakkanlı insanlar. İki arkadaşımla birlikte pazarda dolaşıyoruz. Aşot’un işi var, bize eşlik edemiyor. Türkiye’den geldiğimizi duyan selam veriyor, “merhaba” diyorlar Türkçe. Kimi İstanbul’dan bahsediyor kimi Malatya’dan. Sohbetlerimiz sırasında aslında kavganın Ermenilerle Türkler arasında değil, politikacılarla politikacılar arasında, iki halkı da ilgilendirmeyen sebeplerden kaynaklandığını anlıyorum. Bize bu kadar yakın insanlarla bu kadar uzak kalmamıza sebep olan politik aktörlere lanet okuyorum içimden. Hırat Dink’ten bahsediyoruz. Çok sevdiklerini söylüyorlar, “biz de” diyorum, biliyorlar, anlıyorlar. Kapitalizmden bahsediyoruz, komünizmi daha çok seviyorlar “eskiden daha iyiydi” Fakirler, Türkiye sınırı kapalı olduğu için daha da fakirler. Bu yüzden sınırın açılması Ermeniler için çok önemli. Abdullah Gül’ün maç seyrettiği stadyumu gösteriyorlar bana. Çok sevinmişler Gül Erivana gittiğinde.

Yemekleri aynı bizim yemeklerimiz gibi. Bütün kafkasları dolaştım neredeyse ama, hani “annemin yemeği” gibi geldi bana Ermenistan’da yediğim yemekler. Yaprak sarmanın Ermeni yemeği olduğunu duymuştum. Baklava Yunan işi olmayabilir ama yaprak sarma Ermeni yemeği galiba, o kadar güzeldi yani:)

“Mesele nedir?” deyip yerinde görmek için soykırım müzesine gitmek istiyorum. Allah kahretsin, parar günleri kapalıymış. Ama mesele her neyse kesinlikle iki halk arasında değil, bunu bilmenin huzuruyla ayrılıyorum Erivan’dan. Belki bir daha gidemeyeceğim ama tadı hala damağımda.