İnsanımızın yakasını bir türlü bırakmayan yapışkan yargılarımız vardır. Uzun ömürlülüğü bize hastır, başkasında bulamazsınız. “Kulluk” ve “teb’alık” vardır ne de olsa kökenimizde. Alışkanlık yapmış, genlerimize işlemiştir. Rusların üç farklı rejim deneyimlediği sürede biz C.H.P.’yi deneyimleriz, yarı süresine Süleyman Demirel deneyimini anca sığdırırz. İzmir “gavur”dur Sivastan ötesi Kürt. Bütün Karadeniz Laz’dır bizim için, bir avuç Laz kalsa da gerçekte.  Kolay değildir Anadolu insanının yargısını değiştirmek. “Dönek” deriz çünkü yargı değiştirene.

Yargımız katı taraftarlığımızdan gelir. İzmir’i düşünün; A.K.P.’yi sevmedi İzmir, seçimlerde gördük. Taraftarı olduğu parti istemiyor diye insanlıklarını bir kenara atıp tamamen politik bir davranışla Kürtleri taşladılar. Yargı derken Kürtlerle ilgili yargılarından bahsetmiyorum, A.K.P. ve C.H.P. ile ilgili yargısından bahsediyorum İzmir’in.

Fotoğraf, demokrasiyi isteyen taraf A.K.P. istemeyen taraf C.H.P. şeklinde. İzmir son eylemiyle istemediğini gösterdi. Ama?

Ama kısmına gelince, Anadolu Üniversitesi rektör seçimlerinde meydana gelen haksız durum aslında A.K.P.’den çekinen kesimin haklılığını ortaya koyar nitelikte. Y.Ö.K.’ün tercihi diyebilirsiniz. Artık şunu benimsemek lazım Y.Ö.K. iktidar tarafından şekillendirilmiştir. Kimseyi kandırmanın bir anlamı yok. İnsel’in dediği gibi öğretim görevlilerinin demokratik seçimine saygı gösterilmemiş, “rağmen” 3. sıradaki aday rektör olarak atanmıştır. Ve bu, Y.Ö.K. veya Abdullah Gül’ün değil A.K.P.’nin ayıbıdır.

Yargılardan kurtulmak o kadar da kolay değil. “Dönek” tam dönemiyor çünkü. Arada kalmak derken, budur işte.

Bu arada Mustafa Balbay’ın mahkemede sarfettiği “ben buradayım, paşalar nerede?” mealindeki sözleri Ergenekon Davasında gözlerden kaçan veya bilinçli bir şekilde görmezden gelinen bir gerçeği hatırlatmıştır; “bu bir darbe davasıysa paşalar neden yok?” Bu da A.K.P.’nin samimiyetine gölge düşüren başka bir unsur.